எங்கூரில் இயற்கையின் உச்சமாக
நாங்கள் உணர்ந்துகொண்ட நீர் நிலப்பிரதேசம்.
கடலுடன் கைகோர்த்துத் தாம்பத்தியதில் கலந்துகொள்ள
பருவவயது அடையக் காத்திருக்கும்
ஆறு என்றோ குளம் என்றோ கூறிக்கொள்ள முடியாத நீர் நிலைத் தளம்தான் தோணா.
அந்திப் பொழுதில் கடல் காற்றுடன் அதிகம் பேசிக்கொள்ளவில்லை.
தன் காதுகளுக்கு மாத்திரம் கேட்குமளவிலான கடலின் முணுமுணுப்புக்களிலிருந்தும் தொடர்ச்சியான மூச்சுவிடுதலிலிருந்தும்
பெற்றுக்கொள்ளும் தாளகதியிலான காற்றினால்-தோணா
தன் மேற்பரப்பில் புதிரான ஓவிய ரேகைகளை வரைந்து வரைந்து அழித்துக்கொள்கிறது.
தோணாவின் ஒரு கரைப்பகுதியில்
குழியல்.
இறந்த காலப் புழுதிகளையும் ஊத்தைகளையும் கழுவிவிட்டு உதறிக்கொண்டிருக்கிண்றன.....
நாம் தான் புழுதிக்குள் புறண்டுகொண்டு ஊத்தைகளுடன்
ஊத்தயர்களாக உலாவுகிறோம். இறந்தகால அசிங்கங்களிலாலான பூச்சுக்களால் வாழ்வின் பொலிவிழந்து அர்த்தமற்று அலைந்து திரிகிறோம்.
பறவைகளின் அலாதியான சந்தோஷமும் உற்சாகமும் பார்க்கும் கணம்தோறும் பரவசப்படுத்துகின்றன.
எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அதீத எதிர்பார்பின்மையும் இறந்தகால கசப்புணர்வின்மையும்தான் அவைகளின் உற்சாகமான இயங்குதலுக்கு ஆதாரவிசைகள்.
இங்கு ஜீவிதம் செய்யும் 'மனிதன்' தவிர்ந்த இயற்கைஉயிரிகளுக்கு அவைகளின் எதிர்காலம் குறித்து எதிர்பார்ப்புகள் இல்லையென சொல்ல முடியாவிட்டாலும்
அதீத எதிர்பார்ப்பின்மையால்தான் அதுகளால் உல்லாசிக்கமுடிகின்றன.
உண்மையில் அதீதம் அனைத்து அழிவுகளுக்கும் இட்டுச்செல்லும் ஆரம்பத்தெறிப்பு .
இவையெல்லாம் தோணாவை வந்தடைந்த கணப்பொழுது
என்னில் ஊன்றப்பட்டவைகள்....
இயற்கை விசித்திரமான போதகன்;
அவன் உரையை செவிமடுப்பவர்களே அவனால் வழிகாட்டப்படுகிறார்கள்.
இயற்கை வினோதமான கண்ணாடி;
அவன் அழகை ரசிப்பவர்களே மென்மையான மநோநிலை கொண்டவர்களாக பரிணமிக்கிறார்கள்.
இயற்கை இதமான அரவணைப்பூட்டும் தாய்;
அவள் மடியில் அரவணைப்பைப் பெறுபவரகளே மற்றவர்களையும் அரவணைக்கிறார்கள்.
உண்மைதான்
இயற்கை விசித்திரமான போதகன்
அவன் உரையை செவிமடுப்பவர்களே அவனால் வழிகாட்டப்படுகிறார்கள்
0 comments:
Post a Comment